97/12/26 - 14:31
شماره مطلب : 12156
یادداشت/ علی مرادخانی

نظم تشکیلاتی

ما در اتحادیه داریم مشق خلاقیت می‌کنیم در دل نظم تشکیلاتی. چیزی که این روزها داریم بیشتر از همیشه حس میکنیم که چقدر مهم است در تدبیر و برنامه ریزی های کلان کشور...
راستش را بخواهید ما توی ایران همیشه از یک مشکل بزرگ در کارهای اداری و گروهی مان حرف میزنیم: بی نظمی! همان چیزی که باعث می شود خیلی وقت ها کارهایمان توی هم گره بخورد و به کارهای مختلفی که مد نظر داریم نرسیم و خب طبیعی است که در یک فضای بی نظم خیلی نمی توان به هدف های میان مدت و بلند مدت فکر کرد، چرا که همه وقت مان صرف می شود برای رسیدگی فوری به کارهایی که همین الان باید انجام بشود و فوری است.
 
اتحادیه انجمن های اسلامی اما اینطور نیست. بچه های انجمنی از همان آغاز کار، شروع می کنند به مشق کردن نظم تشکیلاتی. این که یک دانش آموز نوجوان در بدو ورودش به مجموعه انجمن های اسلامی یاد بگیرد کمیته و مسوولیت و بخش و شورای مرکزی چیست و سلسله مراتب تشکیلاتی چه معنایی دارد، اتفاقی است که نوجوان های انجمن کاملا با آن آشنا هستند. بچه های ما در مدرسه برای کار فرهنگی، وارد تشکیلات انجمن اسلامی می شوند، تقسیم کار می کنند، با فکر و ایده و خلاقیت خودشان برای مدرسه شان کار تعریف می کنند و با نظم و انتظامی که مختص بچه های آشنای به تشکیلات انجمن اسلامی است کار مد نظر خودشان را انجام می دهند.
 
برای همین هم هست که وقتی صحبت از فعالیت های دانش آموزان انجمن در مدارس سراسر کشور می کنیم به کارها و فعالیت هایی برمی‌خوریم که در نگاه اول اصلا باورمان نمی شود که کار چند نوجوان باشد. راستش آدم فکر می کند بعضی از این کارها را چند ده نفر جوانِ باتجربه انجام داده اند، ولی وقتی انگیزه و اشتیاق نوجوان های انجمنی را با نظم تشکیلاتی ترکیب کنی به چنین اتفاقات فوق العاده و بزرگی دست پیدا می کنی.
 
ادعای مان هم البته گزاف نیست! بچه های اتحادیه نه ادعای میلیونی دارند و نه فکر میکنند فعالیت هایشان کشور را زیر و رو کرده است! ولی ما در همین خانه نقلی مان که امسال در 12 هزار و 21 مدرسه در سطح کشور برپا شده تلاش کرده ایم به قدر بضاعت مان کاری کنیم که مفید باشد برای آینده دانش آموزانِ انجمنی، و بتوانیم از آنها بعنوان یک کار تمیز انقلابی یاد کنیم؛ مثل نمایشگاه های مدرسه انقلاب که امسال به دست باکفایت همین بچه های آینده دار در حدود 3000 مدرسه در سرتاسر کشور برگزار شد و اتفاق خاص‌ش این بود که بچه های دهه هشتادی روایت می کردند انقلاب شکوهمندی را که خودشان آن را به چشم ندیده اند، ولی ثمراتش را می بینند و آن را مثل پدرهایشان با جان می شناسند. 
 
نظم تشکیلاتی ما البته وجه دیگری هم دارد. بچه های انجمن از سراسر کشور می توانند با حضور و شرکت در قرارگاه شهری و استانی و بعد از این شرکت در انتخابات و حضور در قرارگاه ملی، سهم مهمی در تصمیم گیری های کلان اتحادیه داشته باشند. تشکیلات تمام شهرستان های ما در مجمع عمومی ای به نام قرارگاه شهری و مجموعه قرارگاه های شهری در مجموعه کلان تری به نام قرارگاه استانی گرد هم می آیند و نمایندگان قرارگاه های استانی ما با رای گیری از دانش آموزان به قرارگاه ملی راه می یابند، قرارگاهی که به نوعی حکم پارلمان دانش آموزی تشکیلات اتحادیه را دارد. و بچه ها در آنجا تصمیم می گیرند که روی چه موضوعاتی تمرکز کنند و راهبردهای اصلی سال تحصیلی را بر چه مبناهایی قرار دهند.
 
این نظم تشکیلاتی کاری می کند که ما شبکه ای در اختیار داشته باشیم که تا شهرستانهای کوچک هم امتداد داشته باشد و یک ارتباط دو طرفه ی واقعی بین مرکز و شهرستان ها شکل گیرد. فرقی ندارد که میناب باشد در هرمزگان یا چابهار در سیستان، آق قلا باشد در گلستان یا ماکو باشد در آذربایجان، هرکجا که دوستان دانش آموز ما به فکر تشکیل انجمن اسلامی افتاده اند، چتر حمایتی از نظم تشکیلاتی بر سر آنها گستردانده شده که بیش و پیش از هر چیز نظم را یاد بگیرند، و تشکیلات را بفهمند و در دل تشکیلات ذوق و خلاقیت هایشان را شکوفا کنند؛ خلاقیت در دلِ نظم تشکیلاتی، چیزی که این روزها داریم بیشتر از همیشه حس میکنیم که چقدر مهم است در تدبیر و برنامه ریزی های کلان کشور...