هشترود، مدرسه شهید باهنر. این روزها حال و هوای مدرسه با همه روزهای سال فرق می‌کند. دهه فجر است و چهاردهمین دوره نمایشگاه «مدرسه انقلاب» علم شده. از هر طرف که بروی، خبری از رنگ و طرح و ایده‌های تازه است.
سه غرفه اصلی، ستون‌های این نمایشگاه را تشکیل داده‌اند: غرفه «روایت فتح» که چشم‌هایت را خیره می‌کند به تصاویر روزهای حماسه. غرفه «فرهنگی» که بوی کتاب و شعر و هنر می‌دهد. غرفه «اجتماعی» که از حال و روز جامعه می‌گوید. اما ماجرا به این سه تا ختم نمی‌شود. جایی که خلاقیت دانش‌آموزان انجمن اسلامی گل کرده، همان غرفه‌های ابتکاری است که هرکدام دنیایی دارند.
یک گوشه، «کافه ۵۷» دنج چیده شده. جایی که می‌توانی بنشینی و با دوستانت از انقلاب بگویی و بشنوی. چند قدم آن طرف‌تر، «عهد با شهیدان» است؛ قاب عکس‌های شهدا با شاخه‌های گل تزیین شده و هرکس از مقابلشان رد می‌شود، چند لحظه می‌ایستد، نگاه می‌کند، فکر می‌کند و شاید یه عکس یادگاری هم بگیرد.
اما قشنگ‌ترین بخش ماجرا اینجاست: راوی‌ها همه دانش‌آموزند. خودشان ایستاده‌اند و برای هم‌سالانشان از روزهایی می‌گویند که نبوده‌اند، اما باید بدانند. از قبل از انقلاب می‌گویند، از حالا، از پیشرفت‌هایی که به دست آمده. مقایسه می‌کنند که کجا بودیم و به کجا رسیدیم.
راهروهای مدرسه این روزها پر از سوال است. بچه‌ها با کنجکاوی نگاه می‌کنند، می‌پرسند، می‌شنوند. همین سوال‌هاست که یک شور و نشاط خاصی توی مدرسه انداخته. انگار انقلاب فقط توی کتاب تاریخ نیست، همین‌جاست، توی مدرسه خودشان، با دست‌های خودشان ساخته شده.
این نمایشگاه فقط چند تا غرفه نیست. یک پیام بزرگ پشتش خوابیده: ما نسل امروز، مدیون کسانی هستیم که برای این انقلاب خون دل خوردند. از آن روزها تا حالا، شهیدان زیادی رفتند تا ما امروز نفس بکشیم. و توی این غرفه‌ها، دانش‌آموزها یاد می‌گیرند که این راه ادامه دارد. تا آن روزی که منجی عالم بیاید و پرچمی که به دستور دین اسلام برافراشته شده، تا ابد بالا بماند.
و این شد قصه مدرسه‌ای که برای چند روز، شد یک موزه زنده از انقلاب. موزه‌ای که راوی‌هایش خود بچه‌ها بودند.