برگزاری نمایشگاه «مدرسه انقلاب» در فضایی که اولویت اصلی آن با برنامه‌های درسی است، کار ساده‌ای نبود. اختصاص یک زنگ رسمی برای افتتاحیه و روایت‌گری ممکن نشد و همین مسئله نخستین چالش جدی برگزارکنندگان بود.
در نهایت تصمیم گرفته شد برنامه در حیاط مدرسه فرزانگان آمل و در بخشی از فضای پارک خودرو برگزار شود تا دانش‌آموزان در زمان‌های استراحت بتوانند از نمایشگاه بازدید کنند.
کوتاه بودن زنگ‌های تفریح، چالش دیگری بود. زمان اندک باعث می‌شد برخی دانش‌آموزان نتوانند همه غرفه‌ها را کامل ببینند و این موضوع از تمرکز و جذابیت کار می‌کاست. برای حل این مسئله، طراحی غرفه‌ها به‌صورت زنجیره‌ای و مرتبط انجام شد تا روایت‌ها کوتاه، هدفمند و بدون حاشیه‌پردازی‌های غیرضروری ارائه شود و مخاطب در کمترین زمان، تصویر منسجم‌تری دریافت کند.
در این نمایشگاه پنج غرفه اصلی برپا شد و در کنار آن «کافه 57» نیز به‌عنوان بخشی تعاملی فعالیت داشت. در کافه، معرفی کتاب به شکل متفاوتی اجرا شد؛ پرسش‌ها و شبهات رایج میان دانش‌آموزان روی برگه‌هایی نوشته شده بود و پاسخ هر پرسش در کتاب «دکل» با ذکر شماره صفحه مشخص شده بود.
دانش‌آموزان آملی باید طی یک فرآیند سه‌مرحله‌ای پاسخ را پیدا می‌کردند، ثبت می‌کردند و تحویل می‌دادند تا جایزه بگیرند. همین طراحی باعث شد معرفی کتاب از حالت خشک خارج شود و به یک تجربه مشارکتی تبدیل گردد.
یکی از غرفه‌ها به موضوع «سیاست و حکومت» اختصاص داشت که در دو بخش «استکبارستیزی» و «بیانیه گام دوم» سامان‌دهی شده بود. در بخش استکبارستیزی ابتدا به معنای واژه پرداخته شد و سپس نمونه‌هایی عینی برای مخاطبان تشریح گردید. غرفه علمی و فناوری نیز با تمرکز بر دستاوردها، مورد توجه بسیاری از دانش‌آموزان قرار گرفت.
در مجموع، استقبال قابل توجهی از نمایشگاه صورت گرفت و چندین دانش‌آموز از غرفه‌ها بازدید کردند. برخی با علاقه و کنجکاوی چند روز پیاپی در برنامه‌ها حاضر شدند. برخی دیگر با پرسش‌های تند یا حتی انتقادهای صریح وارد گفت‌وگو می‌شدند؛ اما همین ایستادن و گوش دادن تا پایان روایت‌ها، نشانه‌ای از اثرگذاری برنامه بود.
در نهایت، تجربه برگزاری این نمایشگاه نشان داد حتی در دل محدودیت‌های زمانی و آموزشی، می‌توان با طراحی خلاقانه و روایت هدفمند، فضای گفت‌وگو و طرح پرسش را در مدرسه فعال کرد؛ فضایی که شاید مهم‌ترین دستاورد آن، ایجاد فرصت برای شنیدن و اندیشیدن باشد.